Αναγγελία θανάτου αγαπημένου προσώπου

Τι φυσικότερο απ’ αυτό
ν’ ακούν τ’ αφτιά κι ο λογισμός
μα η ταραχή το μόνο απτό
και τ’ όχι αντιπερισπασμός.

Κι αίφνης σκοτάδι ζοφερό
και πάλι φύσης χαλασμός
με αστραπόβροντα σωρό
μες στην αλήθεια ρίχνουν φως.

Στην τρικυμία την φρικτή
αναθυμιέται ο ναυαγός
την θάλασσα τη γαληνή
σαν σ’ ύπνο νεοφερμένος γιος.

Η ευτυχία τον θνητό
ναρκώνει μ’ έξαλλο χορό.
Μ’ αχλύ σκεπάζει τον σκοπό
Ατρόπου μοίρας φθονερό.

Αντίο

Στο τουράκι του κήπου της Εδέμ που σημάδεψες να κάτσεις 
μέθα απο την ομορφιά και το καλό κρασί 
πείραζε τις Αγίες και κάνε καλαμπούρι. 
Μα μην ξεχνάς, πατέρα λατρεμένε, 
τους σπόρους που φυτρώσανε απ' τα χέρια σου, 
γι' αυτούς που τώρα βλέπεις πένθιμους και λυπημένους 
να τραγουδάς μια συμβουλή και να τους ενθαρρύνεις. 
Γιατί από σένα πήρανε ζωή και μάθανε 
να μην τηνε φοβούνται και να την προκαλούν. 
Αλλ' απόστασες κι έφυγες νωρίς 
προτού προκάνουν ωραίοι όπως εσύ καλά καλά να γίνουν.